وقتی دیگر جایی برای ارتقای کارمند ستاره وجود ندارد
یکی از چالشهای مهم مدیران این است که با کارکنانی روبهرو شوند که عملکرد بسیار خوبی دارند، آماده پذیرش مسئولیتهای بیشتر هستند و از نظر حرفهای رشد کردهاند؛ اما در ساختار سازمانی، سمت بالاتری برای ارتقای آنها وجود ندارد.
در چنین شرایطی، ممکن است مدیر تصور کند که دیگر کار چندانی از دستش برنمیآید. اما واقعیت این است که رشد شغلی همیشه به معنای ارتقای عنوان و جایگاه سازمانی نیست.
یک کارمند توانمند میتواند بدون تغییر عنوان شغلی، مسئولیتهای پیچیدهتر و اثرگذاری بیشتری پیدا کند. مشارکت در پروژههای مهم، ورود به تصمیمهای استراتژیک، هدایت یک پروژه یا نقشآفرینی بهعنوان مربی و منتور برای دیگران، همگی میتوانند بخشی از مسیر رشد او باشند.
نکته مهم این است که مدیر و کارمند درباره آینده حرفهای او گفتوگویی واقعی داشته باشند. اگر سازمان در حال حاضر امکان ارتقا ندارد، بهتر است بهجای وعدهای نامشخص، درباره این صحبت کنند که قدم بعدی در مسیر رشد فرد چه میتواند باشد.
مسئله زمانی جدی میشود که یک نیروی ستاره احساس کند دیگر چیزی برای یادگیری، تجربه کردن یا اثرگذاری بیشتر در سازمان وجود ندارد. در این نقطه، حتی اگر فرد همچنان در سازمان بماند، ممکن است از نظر ذهنی از آن فاصله بگیرد و به فرصتهای بیرونی فکر کند.
بنابراین مدیران نباید مسیر رشد را فقط با «پست بالاتر» تعریف کنند. گاهی یک مسئولیت بزرگتر، یک پروژه مهمتر، دسترسی بیشتر به تصمیمگیری یا فرصت یادگیری میتواند به اندازه یک ترفیع رسمی، انگیزه ایجاد کند.
از طرف دیگر، صداقت اهمیت زیادی دارد. اگر فعلاً جایگاه بالاتری وجود ندارد، نباید به کارمند وعدهای داده شود که احتمال تحقق آن مشخص نیست. بهتر است محدودیت موجود شفاف بیان شود و همزمان درباره فرصتهایی که برای رشد واقعی او وجود دارد، گفتوگو شود.
در نهایت، مدیریت استعداد فقط پیدا کردن جایگاه بعدی برای افراد نیست؛ ایجاد شرایطی است که افراد حتی پیش از رسیدن به جایگاه بعدی، بتوانند رشد کنند و اثرگذارتر شوند.
شاید سؤال درست برای یک کارمند ستاره این نباشد که:
چه زمانی ترفیع میگیرم
بلکه این باشد:
در مرحله بعدی مسیر حرفهایام، چه چیزی میتوانم یاد بگیرم، چه مسئولیت بزرگتری میتوانم بپذیرم و چه اثری میتوانم ایجاد کنم
منبع: Harvard Business Review
