تفویض اختیار
تفویض اختیار یکی از مهمترین نشانههای مدیریت اثربخش است. هدف آن آزادسازی زمان مدیر برای امور استراتژیک، توانمندسازی کارکنان، افزایش انگیزه و گسترش ظرفیت تیمهاست. اما در عمل، تفویض اختیار اغلب به ناکامی، اتلاف منابع و نارضایتی دوطرفه منجر میشود.
تله رایج مدیران در تفویض اختیار:
بسیاری از مدیران، تفویض اختیار را مانند یک کلید روشن/خاموش میبینند و وظیفه را واگذار میکنند و کاملاً کنار میکشند؛ با این انتظار که کار بدون نیاز به نظارت، دقیق و خلاقانه انجام شود.
نتیجه این اقدام:
- کارها طبق انتظار پیش نمیرود
- مدیر ناامید میشود
- انگیزه کارکنان کاهش مییابد
راهکار پیشنهادی: «واگذاری تنظیمی»:
مشکل اصلی، ناتوانی کارکنان نیست؛ بلکه روش نادرست واگذاری است.
راهحل، استفاده از مدلی منعطف به نام واگذاری تنظیمی است؛ مدلی که سطح نظارت را متناسب با توانمندی فرد تنظیم میکند.
مراحل واگذاری تنظیمی:
در ابتدا سطح دانش، مهارت و تجربه فرد را بسنجید:
حتی کارکنان باتجربه هم ممکن است در پروژهای خاص نیازمند راهنمایی باشند و در حقیقت؛ نوع سوالهایی که میپرسند، نشاندهنده میزان درک و آمادگی آنهاست.
پنج سطح تفویض اختیار در واگذاری تنظیمی:
- خودتان انجام دهید
کارمند فقط مشاهده میکند؛ مناسب افراد کاملاً ناآشنا با کار - بگویید
مدیر مراحل کار را گامبهگام توضیح میدهد - آموزش دهید
دلیل انجام کار و منطق مراحل توضیح داده میشود؛ اجرا با کارمند است - مربیگری کنید
کارمند توانمند است؛ مدیر با پرسشهای راهبردی هدایت میکند - تور اطمینان پهن کنید
اختیار کامل با کارمند است؛ مدیر فقط در صورت نیاز وارد میشود
پیگیریهای منظم؛ شرط موفقیت:
- تفویض اختیار هرگز به معنای سلب مسئولیت از مدیر نیست.
- وظایف استراتژیک قابل واگذاری نیستند و مدیر همچنان پاسخگوست.
- پیگیریهای دورهای (مثلاً هر دو هفته یکبار) باعث اصلاح مسیر در حین کار میشود، نه در پایان و با هزینه بالا.
منبع: Wall Street Journal
